Tuesday, March 12, 2019

സംവിധായകൻ പ്രിയനന്ദനനു നേരെ സംഘി ആക്രമണം.

"പ്രിയനന്ദനന്റെ ഭാഷ മോശമായിപ്പോയി, അനുചിതമായിപ്പോയി, അതുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെയുണ്ടായത്... " എന്നൊക്കെ പലരും പറഞ്ഞു കാണുന്നു. 
പ്രിയനന്ദനൻ പറഞ്ഞത് അനുചിതമായിരുന്നു എന്നു തോന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അതപ്പോൾ പറയുകയായിരുന്നു വേണ്ടിയിരുന്നത്, ഇപ്പോൾ അയാൾ ആ അഭിപ്രായത്തിന്റെ പേരിൽ തെരുവിൽ ആക്രമിക്കപ്പെടുമ്പോഴല്ല. 

മതവികാരികളുടെ വ്രണത്തെക്കുറിച്ചും പ്രിയനന്ദനന്റെ വാക്കുകളെ കുറിച്ചും ഖണ്ഡികകൾ നീട്ടിവലിച്ചെഴുതി 'എന്നാലും ഈ
'അക്രമത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നില്ല' എന്ന് അവസാനം ഒരു വരി എഴുതി ചേർക്കുന്നതുകൊണ്ട്, ഈ അക്രമം ചെയ്തവരിലും അതിനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നരിലും പുനർചിന്തനമുണ്ടാകില്ല എന്നു മാത്രമല്ല, അതിനു മുൻപു എഴുതിക്കൂട്ടിയ വരികൾ അവർക്ക് ഇനിയും ഇത്തരം ചെയ്തികൾ തുടരാൻ പ്രചോദനമാവുകയും ചെയ്യും.

പറഞ്ഞ ആശയത്തിൽ ഉറച്ചു നിൽക്കുമ്പോഴും തന്റെ ഭാഷ മോശമായിപ്പോയി എന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞു പ്രിയനന്ദൻ തന്നെ അതു പിൻവലിച്ചിരുന്നിട്ടാണ് ഈ അക്രമം നടത്തിയത് എന്നോർക്കുക. പ്രിയനന്ദൻ പിൻവലിച്ച ആ പ്രസ്താവനയാണ് സംഘികൾ ഇപ്പോഴും മറുപടിയായി പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നതും
.
അങ്ങനെയല്ലെങ്കിൽ തന്നെ, അത് ഇത്തരത്തിൽ പ്രതികരിക്കുന്നതിനുള്ള ന്യായീകരണമാവേണ്ടതില്ല. ഭ്രാന്തന് മുഹമ്മദെന്നു പേരിട്ടതിനു അദ്ധ്യാപകന്റെ കൈവെട്ടിയ മതഭ്രാന്തിന്റെ മറ്റൊരു വെർഷനാണിത്. അത്തരം മതാക്രോശങ്ങൾ നിരന്തരം കേട്ട് ഭ്രാന്തിളകിയായിരിക്കണം ഇന്ന് പ്രിയനന്ദനന്റെ നാട്ടുകാരൻ അയാളുടെ മേൽ ചാണകവെള്ളമൊഴിച്ചത്. അതിനു വെള്ളമൊഴിച്ചു വളർത്തരുത്. പ്രത്യേകിച്ചും ദൈവങ്ങളുടേ കുശുമ്പും കുന്നായ്മയും കാമവും ദാഹവുമെല്ലാം പാട്ടുകളും കഥകളും പുരാണങ്ങളുമായി പാടിനടക്കാൻ സ്വാതന്ത്ര്യമുള്ള ഒരു മതത്തിന്റെ പേരിൽ. നാളെ നമ്മുടെ തന്നെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കിക്കൊല്ലുമത്.

ആശയത്തെ ആശയം കൊണ്ടും അനൗചിത്യത്തെയും സാമൂഹ്യവിരുദ്ധതയേയുമെല്ലാം ( അങ്ങനെ തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിൽ) ജനാധിപത്യപ്രതിഷേധമാർഗ്ഗങ്ങളിലൂടെയും പ്രതിരോധിക്കാനാണ് ഒരു സാംസ്ക്കാരിക പ്രവർത്തകൻ പഠിപ്പിക്കേണ്ടത്. പ്രിയനന്ദനൻ തന്റെ വാക്കുകൾ പിൻവലിച്ചിട്ടും അയാളോടുള്ള വിദ്വേഷം മാറുന്നില്ലെങ്കിൽ അയാളുടെ ഫോട്ടോയിൽ ചാണകം തളിച്ചും പ്രതിഷേധിക്കാമായിരുന്നല്ലോ. ( അതുപോലും ജനാധിപത്യവിരുദ്ധമായി കാണുന്ന, കൂടുതൽ ജനാധിപത്യബോധമുള്ള ഒരു ജനത ഭാവിയിൽ രൂപപ്പെടേണ്ടതുണ്ട് എന്നും കരുതുന്നു ) രണ്ടിനും ഒരേ അർത്ഥവും വ്യാപ്തിയും വികാരവുമാണ്. സംഘപരിവാറിന് അതറിയാത്തതുമല്ല. അതിനു പകരം വ്യക്തിയെ തന്നെ നേരിടാനൊരുങ്ങുന്നതിൽ വ്യക്തമായ ഒരു ഭീഷണിയുണ്ട്. വ്യക്തിസാതന്ത്ര്യം ആഗ്രഹിക്കുന്ന എല്ലാ പൗരന്മാരും അതിനെതിരേ പ്രതിഷേധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

@Viddiman

തിരാത്ത് പൂയ്യത്തിലെ പെൺചുവടുകൾ

അംഗപരിമിതിയുള്ള ശരീരം ചില അവസരങ്ങളിലേ ദു‌:ഖിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളൂ.

ഒന്ന് ഫുട്ബോൾ കളിക്കാൻ പറ്റാത്തതാണ്. ഗോളി നിന്ന് കുട്ടിക്കാലത്ത് കുറേയൊക്കെ അത് പരിഹരിച്ചിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും ചെവിയിൽ കാറ്റുമൂളുന്ന വിധത്തിൽ ഓടുന്നത്, വായുവിൽ മറഞ്ഞ് കിക്കെടുക്കുന്നത് ഒക്കെ ഒരു സ്വപ്നമാണ്. 

മറ്റൊന്ന് താളത്തിൽ തുള്ളാൻ കഴിയാത്തതാണ് 

തട്ടുപ്പൊളിപ്പൻ ഗാനങ്ങൾക്കൊപ്പം അസാമാന്യ മെയ്‌വഴക്കത്തോടെ, ഊർജ്ജത്തോടെ ആടുന്നത്..

അതൊന്നുമല്ലെങ്കിൽ പോലും, തിരാത്തു പൂയ്യത്തിന് ബാന്റിൻടേയും തകിലിന്റേയും വാദ്യക്കൊഴുപ്പിൽ സ്വയം മറന്ന് ചങ്ങാതിമാർക്കൊപ്പം ചുവടുകൾ വച്ച്...

അതുകൊണ്ടു തന്നെ, താളവും മേളവും മുറുകുമ്പോഴും കല്ലിനു കാറ്റു പിടിച്ചതു പോലെ നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യരെ കാണുമ്പോൾ അത്ഭുതമാണ്.

ഇവരൊക്കെ എന്തു തരം മനുഷ്യരാണ് !!

താളത്തിനൊത്തൊന്ന് കൈയ്മെയ് അനങ്ങിയാൽ ലോകം തൂക്കിക്കൊല്ലുമെന്ന് ഭയന്ന് ചലനമറ്റ് ജീവിച്ചു മരിച്ചു പോകുന്ന മഹാമാന്യതയുടെ നിറകുടങ്ങൾ !!!

പാവങ്ങൾ !!!

താളത്തിനൊത്ത് ചുവടു വയ്ക്കുന്നത് മനുഷ്യന്റെ അടിസ്ഥാനസ്വഭാവങ്ങളിലൊന്നാണ്. ആ അഹ്ലാദതിമർപ്പിൽ ജാതിയും മതവും വർണ്ണവും ലിംഗവുമെല്ലാം മറന്ന് എല്ലാവരും മനുഷ്യരായി കൈകോർക്കും..

ഏറ്റവും പ്രാകൃതമായ സമൂഹങ്ങളിൽ തൊട്ട് ഏറ്റവും പരിഷ്കൃതമായ സമൂഹങ്ങളിൽ വരെ അതു കാണാം.

ഇനി അതിൽ സംശയമുണ്ടെങ്കിൽ, മാന്യതയുടെ ഭാണ്ഢം ചുമന്നു തുടങ്ങിയിട്ടില്ലാത്ത കുഞ്ഞുങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കൂ. താളവും മേളവുമിഷ്ടപ്പെട്ടാൽ, അവരുടെ ആഹ്ലാദം അവർ തന്നെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ചുവടുകളിലൂടെ പുറത്തു വരുന്നതു കാണാം.

സാമൂഹ്യജീവിതം പകർന്നു തന്നെ, എല്ലാ മനുഷ്യരും ഒന്നായ് ചേർന്നാഹ്ലാദിക്കാൻ മസ്തിഷ്ക്കം തയ്യാറെടുപ്പിക്കുന്ന ഈ അടിസ്ഥാനസ്വഭാവത്തെയാണ് മാന്യതയുടെയും സദാചാരത്തിൻടേയും പേരിൽ മലയാള പുരുഷകേസരികൾ ചങ്ങലക്കിട്ടിരിക്കുന്നത്.

ഇത്തവണത്തെ തിരാത്തു പൂയ്യം ( ഇവിടെ മാത്രമല്ലെന്നറിയാം, ) ഓർമ്മിക്കപ്പെടുക അത്തരം ചങ്ങലക്കെട്ടുകൾ പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞ് പെൺകുട്ടികളും സ്ത്രീകളും മുന്നോട്ടു വന്നതിന്റേയും സുഹൃത്തുക്കൾക്കൊപ്പം ചുവടുകൾ വച്ചതിന്റേയും പേരിലായിരിക്കും.

ഇത് ഒന്നിൽ നിന്ന് നൂറായി പെരുകാതിരിക്കില്ല. ആഹ്ലാദാനുഭൂതികളും ആഘോഷങ്ങളും ഏറെക്കാലം ഒരുകൂട്ടർക്കു മാത്രമായി സ്വന്തമാക്കാനാവില്ലല്ലോ. പങ്കു വെക്കുന്തോറും പെരുകുന്ന ഒന്നാണെന്ന് തിരിച്ചറിവുണ്ടാകുന്നതോടെ അവരും കൂട്ടത്തിൽ ചേരും..

അതാണു പ്രതീക്ഷയും.

ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ ഒന്നു ചെരിയുമ്പോഴേക്കും താങ്ങാനാളുകളുണ്ടെങ്കിൽ, ചക്രകസേരകളും തങ്ങളുടെ താളത്തിൽ ഉരുട്ടാനാളുകളുണ്ടെങ്കിൽ ഞങ്ങൾക്കും അവരിലൊരാളായി സ്വയം മറക്കാമല്ലോ..  

@ Viddiman

https://www.facebook.com/sowmithru/posts/2057355861017964

പാക് അധിനിവേശ കാശ്മീരിലെ ( ബാലാക്കോട്ട്) ഇന്ത്യൻ വ്യോമാക്രാമണം.

കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെ തള്ളു കൊണ്ട് സംഭവം ഒരു ഏറുപടക്കം പോലെ ചീറ്റിപ്പോയെങ്കിലും 
എടുത്തത് തെറ്റല്ലാത്ത ഒരു നിലപാടായിരുന്നുവെന്ന് കരുതുന്നു. 

വ്യോമാതിർത്തി ലംഘിച്ച് പാക് അധിനിവേശ കാശ്മീരിലേക്ക് കടന്ന് ബോംബിട്ട് തിരിച്ചു പോരുക. - ജനവാസമേഖലയിലല്ലെങ്കിൽ പോലും അത് കൃത്യമായ ഒരു മുന്നറിയിപ്പാണ്.

അവിടെ ഭീകരവാദികളുടെ ക്യാമ്പുകൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല എന്ന് അറിയാത്തവരാണ് ഇന്ത്യൻ ചാരസംഘടനയിലുള്ളവരെന്ന് കരുതുന്നില്ല. തങ്ങൾ സിവിലിയന്മാരെയോ പാക് സൈനികരെയോ അല്ല, ഭീകരവാദികളുടെ ക്യാമ്പ് മാത്രമാണ് 'ആക്രമിച്ച'തെന്ന് ലോകരാഷ്ട്രങ്ങളുടെ പിന്തുണ എളുപ്പത്തിൽ നേടുകയും ചെയ്യാം. അതേ സമയം, ഭീകരവാദികളെ നിങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുകയാണെങ്കിൽ ഞങ്ങൾ ഇനിയും വ്യോമാതിർത്തി ലംഘിച്ചു വന്ന് ആക്രമണം നടത്തും എന്ന പാകിസ്ഥാനുള്ള കൃത്യമായ മുന്നറിയിപ്പും.( ഒരു രാഷ്ട്രത്തിന്റെ അതിർത്തി കടന്നു ചെന്ന് യുദ്ധവിമാനങ്ങൾ ‌ബോംബിടുന്നത് - അത് കുളത്തിലായാലും മരത്തിലായാലും അതീവ ഗൗരവമുള്ള കാര്യം തന്നെ ). പാകിസ്ഥാൻ എന്ന ഭ്രാന്തൻ രാഷ്ട്രം അതെങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യും എന്ന സന്ദേഹമുണ്ടെങ്കിലും, അവരുടെ അഭിമാനത്തിനല്ലാതെ ആർക്കും ക്ഷതമില്ലാത്ത നടപടി.

അതങ്ങനെ തന്നെയാവുകയും ചെയ്തേനെ. - കേന്ദ്രസർക്കാർ രാഷ്ട്രീയം കളിക്കാനിറങ്ങുകയും 'അനേകം ഭീകരവാദികൾ കൊല്ലപ്പെട്ടു' എന്ന നുണ സർക്കാർ വക്താവിനെ കൊണ്ട് പറയിക്കുകയും ചെയ്തില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ. ഇന്നലത്തെ വാർത്താ സമ്മേളനത്തിൽ സൈനീകോദ്യോഗസ്ഥൻ പറഞ്ഞത് ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നോ ‌-' ഞങ്ങൾ ലക്ഷ്യം നേടി' എന്നു മാത്രം. നയതന്ത്രത്തിൽ താല്പര്യമുള്ള ഏതൊരാളും വാക്കുകൾ കൃത്യമായും അതിലൊതുക്കും.പക്ഷേ കേന്ദ്രസർക്കാരിനിപ്പോൾ വോട്ടാണല്ലോ നോട്ടം.

പാകിസ്ഥാൻ ഒന്നാന്തരം നുണകൾ പറയാറുണ്ടെന്ന് നമുക്കറിയാം. എഫ് - 16 വിമാനങ്ങൾ ആക്രമണത്തിൽ പങ്കെടുത്തില്ലെന്ന് അവർ നുണ പറഞ്ഞത്, ഇന്നലത്തെ പത്രസമ്മേളനത്തിൽ കൃത്യമായ തെളിവുകളോടെ നമ്മുടെ സൈനീകവക്താക്കൾ പുറത്തുകൊണ്ടു വരികയുമുണ്ടായി.

പക്ഷേ നമ്മുടെ സർക്കാർ വക്താവ് തലേന്ന് നുണ പറഞ്ഞതോടെ ഈ വിഷയത്തിൽ ഇന്ത്യയുടെ വിശ്വാസ്യത നഷ്ടമായി. "നുണ' എന്ന് പാകിസ്ഥാനു നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടുമ്പോൾ, അഭിമാനികളും സത്യസന്ധരുമായ ഇന്ത്യൻ സൈന്യത്തിന് കേന്ദ്രസർക്കാരിന്റെ അതേ നുണ നിറഞ്ഞ വമ്പുപറച്ചിലിന്റെ നിഴലിൽ നിന്ന് അത് ചെയ്യേണ്ടി വന്നു. വാസ്തവവിരുദ്ധമായ ഇത്തരം പൊങ്ങച്ചവർത്തമാനങ്ങൾ സൈന്യത്തിന്റെയും രാജ്യത്തിന്റേയും അന്തസ്സ് തകർക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന് നുണകളുടെ അക്ഷൗഹിണികൾ മാത്രം നയിച്ച് പരിചയമുള്ള ഈ അധികാരമോഹികൾ എന്നാണ് തിരിച്ചറിയുക ?

@ Viddiman

കുമ്പളങ്ങ ജഡ്ജീസ്.

-----------------------------
കുമ്പളങ്ങ ജഡ്ജീസ്.
-----------------------------

ഫ്ലവേഴ്സ് ടി വി സ്റ്റാർ സിംഗർ പരിപാടിയിലെ പൊന്നു ജഡ്ജിയങ്ങുന്നുമാരേ, നിങ്ങൾ പറയുന്നതുപോലെയല്ല കാര്യങ്ങൾ. 

'കണ്ണു പറ്റുക' എന്നൊരു സംഭവമില്ല. അതൊരു അന്ധവിശ്വാസമാണ്. നിങ്ങൾ ഈ മണ്ടത്തരം ഇങ്ങനെ ആവർത്തിച്ചാവർത്തിച്ചു പറയരുത്; പ്രത്യേകിച്ചും കുട്ടികളോട്. ടി വിയിലൂടെ ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ കാണുന്ന പരിപാടിയാണ്. മണ്ടത്തരം പറയണമെന്ന് നിർബന്ധമാണെങ്കിൽ, വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കാവുമ്പോൾ മുറിയടച്ചിരുന്ന് പറഞ്ഞോളൂ.

പ്രിയ അനുരാധാ ശ്രീറാമേ, കുമ്പളങ്ങയിൽ മന്ത്രവാദം ചെയ്ത് 'കണ്ണുപറ്റൽ' പരിഹരിക്കൂ എന്നൊക്കെ ഉപദേശിക്കാൻ അല്പം പോലും ലജ്ജ തോന്നുന്നില്ലേ താങ്കൾക്ക് ? സംഗീതതിനു പുറമേ അടിസ്ഥാനശാസ്ത്രമൊന്നും പഠിക്കാതെയാണോ താങ്കൾ സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസം പൂർത്തിയാക്കിയത് ? എല്ലാം 'ദൈവത്തിന്റെ ചെയ്തികളാണെന്ന് കരുതി ആശ്വസിക്കൂ' എന്നുപദേശിക്കുന്ന താങ്കൾ തന്നെ പ്രശ്ന പരിഹാരത്തിന് 'കുമ്പളങ്ങാകൂടോത്ര'വും ഉപദേശിക്കുന്നത് ഇരട്ടത്താപ്പല്ലേ ?

ശ്രീകുമാറണ്ണാ, മൂകാംബികാ ദേവിയുടെ റേഞ്ചിനു പുറത്ത് , മൂകാംബികയിലെ ഭജനവും ചണ്ഡികാഹോമവുമില്ലാതെ ധാരാളം ഗായകർ പാടി നടന്നു ജീവിക്കുന്നുണ്ട്. ഇനി താങ്കൾ പറയുന്നതു പോലെ മൂകാംബികയ്ക്ക് ജാതിയും മതവുമില്ലെങ്കിൽ അവിടത്തെ പുരോഹിതരായി പട്ടികജാതിക്കാരെയും ക്രിസ്ത്യാനികളേയും മുസ്ലിങ്ങളേയുമെല്ലാം നിയമിക്കൂ. മൂകാംബികയ്ക്കാപ്പം കുരിശും കുന്തക്കാരനേയുമെല്ലാം പ്രതിഷ്ഠിക്കൂ. അതല്ലേ ഹീറോയിസം ?

@ Viddiman

ഒന്നു മുതൽ പൂജ്യം വരെ

ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടതിനെ വിശേഷിപ്പിക്കാൻ വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ പോകുന്ന ഒരവസ്ഥയുണ്ടല്ലോ... പറയാനുള്ളതെല്ലാം ഹൃദയതാളങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങി പോകുന്ന ..

'ഒന്നു മുതൽ പൂജ്യം വരെ' എന്ന സിനിമയെ കുറിച്ച്, ദീപമോളേയും അലീനയേയും ജോസൂട്ടിയേയും അയാളെയും കുറിച്ച്, രാരീ രാരീരം രാരോ..യെ കുറിച്ച് പറയാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ആ അവസ്ഥയിലെത്തും. 

1986 ലാണ് ഈ ചിത്രം പുറത്തിറങ്ങിയത്. മാതൃഭൂമി ആഴ്ച്ചപ്പതിപ്പിൽ സിനിമയുടെ പരസ്യം കണ്ടിരുന്നത് ചെറിയൊരോർമ്മയുണ്ട്. പക്ഷേ പിന്നീടെത്രയോ വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ടി വി യിലാണ് സിനിമ കാണുന്നത്. രഘുനാഥ് പലേരി എന്ന പേര് അസ്ഥിയിലുറച്ചു പോയതും അന്നാണ്.

എന്തൊരു സിനിമ ! സ്നേഹത്തിന്റെ അണമുറിയാത്ത അരുവി പോലെ, കവിത പോലെ. സ്നേഹിക്കുന്ന മനുഷ്യർ മാത്രമുള്ള സിനിമയിൽ മരണത്തെ പോലും വില്ലനായി അവതരിപ്പിക്കുന്നില്ല. മരണപ്പെട്ട ഭർത്താവിനോടുള്ള സ്നേഹം ഭാര്യയെ തളച്ചിടാനുള്ള ഒരു ബാധ്യതയല്ലെന്നും , സംഭവിക്കേണ്ടത് സ്നേഹത്തിന്റെ തുടർച്ച മാത്രമാണെന്നും ഒരു നനുത്ത തൂവൽ തലോടൽ പോലെ സിനിമ പറഞ്ഞു വെക്കുന്നു. ഭാര്യയ്ക്കും മകൾക്കും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരാൾക്ക് തന്റെ പിയാനോയും ഇരിപ്പിടവും സമ്മാനിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അതിൽ ആഹ്ലാദിക്കുന്നയാളാണ് ജോസൂട്ടിയെന്ന് അലീനയിലൂടെ കഥാകൃത്ത് പറയുന്നുണ്ട്. 'എന്നെ പറ്റിച്ഛാൽ ജോസ്സൂട്ടി നിങ്ങൾക്ക് മാപ്പു തരില്ല' എന്ന് അലീനയ്ക്ക് നായകനെ ശകാരിക്കാൻ കഴിയുന്നതും സ്നേഹം ഒരു ബാധ്യതയായി മാറാതിരിക്കുന്നതു കൊണ്ടാണ്.

ബേബി ശാലിനിയായിരുന്നു അക്കാലത്തെ ബാലതാരം. പക്ഷേ ഈ ഒരൊറ്റ സിനിമയിലൂടെ ഗീതു മോഹൻദാസ് ( ഇന്നത്തെ നടിയും സംവിധായകയും തന്നെ) പപ്പ ജോസൂട്ടിയുടെ ഷർട്ടുമിട്ട് ഹൃദയത്തിലങ്ങ് കയറിയിരുന്നു കളഞ്ഞു ! "അയ്യോ എനിച്ച് മരന്നു പോയി' എന്ന ആ കൊഞ്ചൽമൊഴി കേൾക്കുമ്പോൾ വാരിയെടുത്ത് ഉമ്മ വെക്കാൻ തോന്നും ഇപ്പോഴും.

ദീപമോളീലൂടെയാണ് കഥ മുന്നോട്ടു പോകുന്നതിന്റെങ്കിലും കഥ സത്യത്തിൽ 'അലീന'യുടേതാണ്. ചിത്രകാരിയായ അലീന. സംഗീതജ്ഞനായ ജോസ്സൂട്ടിയെ അയാളുടെ കിറുക്കുനിറഞ്ഞ സ്നേഹവും സംഗീതവും പോലെ സ്നേഹിക്കുന്ന അലീന. അയാൾ പെട്ടന്ന് മരണപ്പെട്ടുപോകുമ്പോൾ മകൾക്കൊപ്പം ഒറ്റപ്പെട്ടു പോകുന്ന അലീന. ദീപ മോളുടെ ടെലഫോൺ അങ്കിളിനെ, അയാളുടെ സ്നേഹത്തെ, ശബ്ദത്തിലൂടെ അറിഞ്ഞ് അയാളെ വരയ്ക്കുന്ന അലീന.

ശബ്ദം കൊണ്ട് സിനിമയിൽ നല്ല പോലെ സാന്നിദ്ധ്യമുണ്ടെങ്കിലും മോഹൻലാൽ അവസാനസീനുകളിൽ മാത്രമാണ് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട് തന്റെ രഹസ്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്. അയാൾ സൂക്ഷിക്കുന്ന സസ്ൻപെൻസാണ് സിനിമയുടെ മറ്റൊരു മനോഹാരിത.

സംവിധായകൻ, നായിക, ബാലതാരം, സംഗീതസംവിധായകൻ, ഗായകൻ എങ്ങനെ നല്ലൊരു വിഭാഗവും പുതുമുഖങ്ങൾ..

കഥയെഴുത്തുകാരനായ രഘുനാഥ് പലേരി തന്നെ തിരക്കഥയും സംഭാഷണവും സംവിധാനവും നിർവഹിച്ചപ്പോൾ അത് അഭ്രപാളിയിലെ കവിതയായി.

മമ്മൂട്ടി, ബേബി ശാലിനി, നായിക - ഇതായിരുന്നു അന്നത്തെ കുടുംബചിത്രങ്ങളുടെ ഹിറ്റ് ചേരുവ. അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ ഇത് അന്നത്തെ ന്യൂ ജെൻ സിനിമയാണ്. ഇന്നു കാണുമ്പോഴും ഏച്ചുകെട്ടലുകളുടെ അലോസരമില്ലാതെ ആസ്വദിക്കാവുന്ന ചിത്രം. 



രാരീ രാരീരം രാരോ >> https://www.youtube.com/watch?v=INStoqhEI5I&fbclid=IwAR3zv9IGjVDXQIlQj_p2rgGgblrUzR75kU0c-Y1C__sXBio7jK3FBf8Lrls

Monday, February 11, 2019

സ്ത്രീലോകം

സ്ത്രീലോകം 
-------------------------
സ്ത്രീയുടെ സ്വാർത്ഥത അവളുടെ മാതൃത്വത്തിൽ നിന്നാണ് പിറവി കൊണ്ടതെന്ന് കരുതുന്നു.
കുഞ്ഞിന്റെയും അടുത്ത തലമുറയുടേയും നിലനില്പിന് അമ്മ ആവശ്യമാണെന്ന ബോധ്യമായിരിക്കണം സ്ത്രീയെ സ്വാർത്ഥയാക്കിയത്. എന്നാൽ, അതേ മാതൃത്വം തന്നെയാണ് അവൾക്ക് അളവറ്റ ഉദാരത സമ്മാനിക്കുന്നതെന്നും കാണാം.
ഒരേ സമയം രണ്ട് ധ്രുവങ്ങളിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളാണ് സ്ത്രീയെ ഒരു പ്രഹേളികയായി തീർക്കുന്നത്.
പ്രതികാരം കൊണ്ടല്ലാതെ തന്നിൽ നിന്ന് മുറിവേറ്റ ഒരാളോട് അടുത്ത നിമിഷം മുതൽ അവളിൽ സഹാനുഭൂതി പെരുകാൻ തുടങ്ങും ; അത് അയാളുടേ സ്വാർത്ഥതയിൽ നിന്ന് രൂപമെടുത്ത ഒരു നീക്കം കൊണ്ടാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞാൽ പോലും.
അതുകൊണ്ട് സ്ത്രീയെ കൈയ്യിലെടുക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്ന കൗശലക്കാരനായ ഒരു പുരുഷൻ ഈ തന്ത്രമാണ് അവളോട് പയറ്റുക. സൗന്ദര്യമോ പണമോ അധികാരമോ ഒന്നുമല്ല അവളുടെ മനസ്സ് കീഴടക്കുകയെന്ന് അയാൾക്കറിയാം.
കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ദീർഘകാലത്തെ സംരക്ഷണച്ചുമതല മനുഷ്യസ്ത്രീയിൽ പെരുപ്പിച്ചെടുത്ത മറ്റൊരു സവിശേഷതയാണ് അവളുടെ നിരീക്ഷണപാടവം. നിരന്തരമായ നിരീക്ഷണപരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെയാണല്ലോ കുഞ്ഞിന്റെ ( തന്റെയും ) ശത്രുമിത്രാദികളെ തിരിച്ചറിയാനാവുക. പുരുഷന്റേതിനേക്കാൾ പതിന്മടങ്ങ് ശക്തവും ജാഗ്രത്തുമായ നിരീക്ഷണബുദ്ധി അങ്ങനെയായിരിക്കണം അവളിൽ രൂപപ്പെട്ടിരിക്കുക.പുരുഷൻ മനസ്സിൽ കാണുമ്പോഴേക്കും സ്ത്രീക്ക് മരത്തിൽ കാണാനാവുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്.
വിശ്വാസ്യത ആർജ്ജിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ നിരീക്ഷണവും സംശയബുദ്ധിയും ദുർബലമാകുമെന്ന യാഥാർത്ഥ്യമാണ് കൗശലക്കാരനായ പുരുഷന്റെ രണ്ടാമത്തെ മന്ത്രം. അതിനു വേണ്ടി സമയവും സന്ദർഭങ്ങളുമൊരുക്കി അയാൾ തന്ത്രപൂർവ്വം കാത്തിരിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.
ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായി ജീവിക്കുമ്പോഴും തന്റെ ആരോഗ്യവും ബുദ്ധിയുമുപയോഗിച്ച് പ്രതിബന്ധങ്ങളെ തൂത്തെറിഞ്ഞും ഇഷ്ടങ്ങളെ കൂടുതലായി കീഴ്പ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടും തന്റെ യാഗാശ്വത്തെ പായിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കാൻ മനുഷ്യന്റെ ബുദ്ധി അവനെ ഉപദേശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ട്. ബുദ്ധിമതിയായ സ്ത്രീക്കും ആ 'ഉപദേശി'യിൽ നിന്ന് അകന്നു നിൽകാനാവില്ല. അപകടകരമായ ഒരു നീക്കം നടത്തുമ്പോൾ, തന്റെ സകലബുദ്ധിയുമുപയോഗിച്ച് നേട്ടകോട്ട വിശകലനങ്ങൾ പലവട്ടം നടത്തിയതിനു ശേഷമേ അവളതിന് തയ്യാറാവുകയുള്ളൂ. പക്ഷേ പുരുഷനെ അപേക്ഷിച്ച് ശുഷ്ക്കമായ ലോകപരിചയവും അതിലുപരി അവനിൽ സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട തെറ്റായ വിശ്വാസവും അവളെ അപകടത്തിൽപ്പെടുത്തിയേക്കാം.
വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ ആഘാതം മറികടന്നാൽ, കൂടുതൽ ജാഗ്രതയോടെ ജീവിക്കാനും പ്രതികാരം ചെയ്യാനും തന്നെയായിരിക്കും അവൾ ആഗ്രഹിക്കുക. മാതൃത്വം കനിഞ്ഞനുഗ്രഹിച്ച വരങ്ങളിലൊന്ന് - ഉദാരത കുടഞ്ഞെറിഞ്ഞ് സകലായുധ പാണിയായി അവൾ പ്രതികാരയുദ്ധം തുടങ്ങിയാൽ പുരുഷനോ അവന്റെ കൗശലമോ നിലം തൊടില്ലെന്നതു കൊണ്ടു തന്നെയാവണം 'പെണ്ണൊരുമ്പെട്ടാൽ' എന്ന് പുരുഷലോകം സ്വയം പേടിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതും.
---------------------
( ഒരു പുരുഷന്റെ കാഴ്ച്ചയുടെ പോരായ്മകൾ ഉണ്ടാവും. ചൂണ്ടിക്കാട്ടുക )
@ Viddiman

Thursday, February 07, 2019

D N A ടെസ്റ്റ് നടത്തിയാണോ യുക്തിവാദികൾ അച്ഛനെ തീരുമാനിക്കുന്നത് ?

  
D N A ടെസ്റ്റ് നടത്തിയാണോ യുക്തിവാദികൾ അച്ഛനെ തീരുമാനിക്കുന്നത് ?

അല്ല.

പക്ഷേ DNA ടെസ്റ്റ് കണ്ടുപിടിക്കുന്നതിനു മുമ്പേ തന്നെ സ്‌ത്രീയും പുരുഷനും ഇണ ചേർന്നാലേ കുഞ്ഞ് ജനിക്കൂ എന്ന ശാസ്‌ത്രീയ സത്യം മനുഷ്യർ കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. (സ്വർഗ്ഗത്തിലിരുന്ന് ഭൂമിയിൽ ഗർഭം ധരിപ്പിക്കാനും പ്രസവിച്ചാലും കനകാത്വം നിലനിർത്താനുമൊക്കെ ദൈവങ്ങൾക്ക് ശേഷിയുണ്ടെന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്നെങ്കിലും (?) തന്റെ ഇണയ്ക്ക് അത്തരമൊര’നുഗ്രഹം’ ലഭ്യമാവില്ലെന്ന് ഓരോ മനുഷ്യജീവിക്കും ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു )

സ്വത്ത്,  കുടുംബം, ഗോത്രം, കുഞ്ഞുങ്ങൾ എന്നിവയുടെ സംരക്ഷണം ഒരു സാമൂഹ്യപ്രശ്നമായപ്പോഴായിരിക്കണം വിവാഹം എന്ന സമ്പ്രദായത്തിലേക്ക് മനുഷ്യർ തിരിഞ്ഞത്. കുഞ്ഞുങ്ങളെ ജനിപ്പിക്കുക, സംരക്ഷിക്കുക എന്നീ സാമൂഹ്യധർമ്മങ്ങൾ അതോടെ ഭാര്യാഭർത്താക്കന്മാരിൽ വന്നു ചേർന്നു. അതായത്, ഒരു കുഞ്ഞു പിറന്നാൽ അവനെ സംരക്ഷിക്കുക മാതാവും പിതാവും ചേർന്നായിരിക്കും എന്ന സാമൂഹ്യരീതി മനുഷ്യസമൂഹങ്ങളിൽ നിലവിൽ വന്നു.

അതുകൊണ്ടു തന്നെ സമൂഹത്തിന്റെ അറിവോടെ വിവാഹം കഴിക്കുകയും ജനിപ്പിക്കുകയും  
ചെയ്തവർ ( എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നവർ)   തന്റെ മാതാപിതാക്കൾ എന്നാണ് പൊതുവെ ഏതു കുഞ്ഞും കരുതുക.  തന്റെ മാതാവിനെ വിവാഹം കഴിച്ച്   ഒപ്പം ജീവിക്കുകയും മറ്റ് മക്കളോടൊപ്പം സംരക്ഷിച്ച് വളർത്തുകയും ചെയ്തയാളെ അച്ഛൻ എന്നു ഉറപ്പാക്കിക്കൊണ്ടാണ് കുഞ്ഞ് വളർന്നു വരുന്നത്. ഇവിടെ അച്ഛനമ്മമാരുടെ വിവാഹം, അവരുടേ സംരക്ഷണം എന്നിവയ്ക്ക് തെളിവുകൾ ഉണ്ട്. ( വിവാഹത്തിന് - പണ്ടാണെങ്കിൽ വിവാഹഫോട്ടോ, ആൽബം, അതിനും മുമ്പാണെങ്കിൽ വിവാഹിതരായവരുടേയും
മറ്റുള്ളവരുടേയും സാക്ഷ്യം. സംരക്ഷണത്തിന് – സ്വാനുഭവം തന്നെ ). ബുദ്ധിയുറയ്ക്കുന്നതിനു മുമ്പേ തന്നെ അനുഭവവേദ്യമായി തുടങ്ങുന്ന ഈ തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് കുഞ്ഞ് തന്റെ  പിതൃത്വം ഉറപ്പിക്കുന്നത്. അതൊരു ദീർഘകാലാനുഭവമായി മാറുന്നതുകൊണ്ട് എവിടെ, എന്ന്, എപ്പോൾ തുടങ്ങിയ തെളിവുപരിശോധനാഘടകങ്ങൾ ഇവിടെ കൃത്യമായി ചേർക്കാനാവില്ല എന്ന് മാത്രം.

മനസ്സിലായല്ലോ – ഡി എൻ എ ടെസ്റ്റ് നടത്തുന്നില്ലെങ്കിലും ശാസ്‌ത്രീയ സത്യങ്ങളുടേയും തെളിവുകളുടേയും പിൻബലത്തിൽ തന്നെയാണ് മനുഷ്യർ പിതൃത്വം നിർണ്ണയിക്കുന്നത്.  എളുപ്പവും ചെലവില്ലാത്തതുമായ പരീക്ഷണരീതി ഉള്ളപ്പോൾ  താരമന്യേന ബുദ്ധിമുട്ടേറിയതും ചെലവേറിയതുമായ മറ്റൊന്നിനെ ആശ്രയിക്കേണ്ടതില്ലല്ലോ.  

പിൻകുറിപ്പ് :

ഈ രണ്ടു തെളിവുകളുടെ അഭാവത്തിൽ കുഞ്ഞിന് പിതൃത്വത്തെ സംബന്ധിച്ച്  സംശയമുണ്ടാവുക സ്വാഭാവീകമാണെന്നു കാണാം.  ഭർത്താവ്, കുഞ്ഞിന്റെ പിതൃത്വത്തെ സംബന്ധിച്ച് സംശയമുന്നയിക്കുകയാണെങ്കിൽ, ആ സംശയം ഒന്നുകൂടി ദൃഢപ്പെടുന്നു.
ഇവിടെ രണ്ട് സാധ്യതകളാണുള്ളത് : 1. സംശയിക്കുന്ന ഭർത്താവ്, കുഞ്ഞിന്റെ  ജൈവ‌പിതാവ് ആയിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, സംശയരോഗം കൊണ്ടോ കുഞ്ഞിനേയും ഭാര്യയേയും  സ്വീകരിക്കാനുള്ള  താല്പര്യമില്ലായ്മ കൊണ്ടോ പിതൃത്വം നിഷേധിക്കുക.
2. സംശയിക്കപ്പെടുന്നതു പോലെ, കുഞ്ഞിന്റെ ജൈവപിതാവ് മറ്റൊരാൾ ആയിരിക്കുക.

ഡി എൻ എ ടെസ്റ്റ് കണ്ടുപിടിക്കപ്പെടുന്നതിനു മുമ്പ്, ഈ സാധ്യതകളിൽ ഏതാണു സത്യം എന്നു കണ്ടെത്തുക ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള  പണിയായിരുന്നു. രണ്ടു സാധ്യതകൾക്കുമുള്ള സാഹചര്യതെളിവുകൾ, സാക്ഷികൾ  തുടങ്ങിയ ദുർബലമായ തെളിവുകൾ ആസ്പദമാക്കി പിതൃത്വം നിർണ്ണയിക്കുമ്പോൾ തെറ്റുകൾ പറ്റുക സ്വാഭാവീകം. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഡി എൻ എ ടെസ്റ്റ് റിസൾട്ട് എന്ന വിശ്വസനീയമായ തെളിവ് ശാസ്ത്രം കണ്ടുപിടിച്ചപ്പോൾ സത്യം കണ്ടെത്തുന്നതിന് ആധുനീകമനുഷ്യൻ അതുപയോഗിക്കുന്നു. ഡി എൻ എ ടെസ്റ്റിന്റെ വിശ്വാസ്യതയിൽ എന്തെങ്കിലും സംശയങ്ങളുണ്ടായാൽ ശാസ്‌ത്രം അത് പരിശോധിക്കുകയും ആവശ്യമെങ്കിൽ തിരുത്തലുകളും പരിഷ്ക്കരണങ്ങളും വരുത്തുകയും ചെയ്യും.

 ശാസ്‌ത്രമെന്നാൽ സത്യാന്വേഷണമാണ്. 
 തെറ്റുള്ളപ്പോൾ തെറ്റിൽ നിന്ന് ശരിയിലേക്കും ശരിയിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ ശരിയിലേക്കും ശാസ്‌ത്രം അതിന്റെ സഞ്ചാരം തുടരുന്നു. സത്യത്തിന്റെ മറ്റൊരു മുഖമുദ്രയാണ് തെളിവ്.  തെളിവിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയല്ലാതെ മനുഷ്യർക്ക് പരസ്പരം ഇടപാടുകൾ നടത്താനോ വിശ്വാസ്യത ആർജ്ജിക്കാനോ സാധ്യമല്ല.